Beeldmerk Orthopedietechniek De Hoogstraat Utrecht
smartphone
ONZE KLANTEN
vertellen hun verhaal

Wenda Koster

Werd geboren met een aanlegstoornis van de linker onderarm

Wenda KosterIk ben Wenda Koster, 31 jaar en al sinds mijn geboorte ontbreekt mijn linker onderarm, net onder mijn elleboog. Tot mijn 7de heb ik een prothese gedragen en daarna is die in de kast beland. Ik vond het een onding. Het is zwaar, er hangt toch aardig wat gewicht aan je arm. Het zweet, vooral op warme dagen. Ik kon meer met mijn stomp dan met mijn prothese, omdat je met je prothese niet voelt. Het scheelt ook dat ik gewoon werd geaccepteerd zoals ik was. Ik vind al de nadelen nog steeds van toepassing, wat dat betreft is er niks veranderd. Voor mij is een prothese alleen geen onding meer. Vier jaar geleden kreeg ik steeds meer rug-, schouder- en armklachten (rechts). Bij het revalidatiecentrum is toen chronische gewrichtsoverbelasting geconstateerd. De overbelastingsklachten werden en worden veroorzaakt door mijn houding. Een scheve, verkrampte houding om het lengteverschil tussen mijn stomp en rechterarm op te vangen. Ik kon toen niet meer negeren dat ik een handicap heb en dat daar de nodige hulpmiddelen bij horen.

Het heeft even tijd gekost, maar ik ben een cosmetische prothese gaan dragen. Deze is relatief licht en prima voor de activiteiten die ik doe. Ik draag de prothese vooral achter de computer. Als ik dat niet doe, krijg ik rugklachten. Het zorgt voor een rechte houding en ik kan me daardoor beter ontspannen. Bij typen heb ik het gevoel in mijn stomp niet nodig, omdat ik vijfvingerig kan typen en enkel voor de shift en ctrl toetsen mijn prothese inzet. Ik heb ook geprobeerd de prothese te gebruiken bij het snijden van groenten, maar dit blijkt lastig vanwege het ontbreken van gevoel in de prothesehand. Nu scheelt het dat mijn vriend het snijden voor zijn rekening neemt. Ik gebruik de prothese dus maar bij 1 handeling, maar dit maakt wel een groot onderdeel uit van mijn dagelijkse bezigheden. Voor mij is de prothese puur functioneel en niet voor de ‘mooi’. Ik heb mijn hele leven al een stomp en red me goed zonder. Ik wil het ook niet verbergen. Het hoort nu eenmaal bij mij en heeft me gevormd tot wie ik ben.