30/08/2026
Zwemmen, fietsen én hardlopen: Rikst ging op 30 augustus 2026 de uitdaging aan en deed mee aan de 1/8e triatlon van Workum. Een flinke sportieve prestatie, zeker omdat Rikst een bovenbeenprothese draagt én als gevolg van haar eerdere ziekte een verminderde longcapaciteit heeft. Vanuit De Hoogstraat Orthopedietechniek gingen we met haar mee om haar tijdens de triatlon aan te moedigen en haar prestatie vast te leggen. Na maanden trainen kwam voor Rikst alles samen op deze dag.
Drie sporten, één nieuw doel
Het idee om mee te doen aan een triatlon ontstond eigenlijk vanzelf. Rikst deed al aan atletiek en stapte af en toe op de racefiets. Afgelopen winter besloot ze ook eens te gaan zwemmen. Toen ze merkte dat ook dat goed ging, kwam het idee voor een triatlon: de drie onderdelen deed ze inmiddels allemaal. Rikst: “Toen dacht ik: als ik ook kan zwemmen, kan ik gewoon een keer proberen om een triatlon te doen.”
Vooral het hardlopen zou een flinke uitdaging worden. Toen Rikst begon met trainen, kon ze nog geen kilometer hardlopen. “Als ik één rondje van 400 meter op de atletiekbaan liep, was ik echt al moe.” Toch stelde ze zichzelf het doel om uiteindelijk de vijf kilometer van de triatlon te kunnen lopen.
Een half jaar trainen
Ongeveer een half jaar werkte Rikst toe naar de triatlon. Zwemmen, fietsen en hardlopen vroegen allemaal om hun eigen training. Vooral het hardlopen was voor haar een uitdaging.
Niet alleen haar bovenbeenprothese speelt daarin een rol. Rikst kreeg in het verleden te maken met een tumor in haar voet en uitzaaiingen in haar longen. Als gevolg daarvan heeft ze nog ongeveer 80% longcapaciteit. Het opbouwen van haar conditie voor vijf kilometer hardlopen vroeg daardoor extra veel van haar.
Ook verliep de voorbereiding niet altijd zonder tegenslagen. Wondjes en blessures konden ervoor zorgen dat Rikst tijdelijk minder kon trainen. Toch bouwde ze de afstand steeds verder op. Voor de triatlon wilde ze in ieder geval de vijf kilometer een paar keer volledig hebben gelopen. “Ik wilde gewoon zeker weten dat ik het kan en het niet op het moment zelf aan laten komen.”
Verschillende prothesen
Een triatlon met een bovenbeenprothese vraagt niet alleen om conditie en training. Ook over de wissels tussen de verschillende onderdelen moest Rikst goed nadenken. “Vooral over de logistiek moest ik goed nadenken: hoe kom ik uit het water, welke prothese moet ik dan aan en waar moet alles klaarliggen?”
De wissels verliepen uiteindelijk goed. Al kostten ze natuurlijk wel wat extra tijd. Rikst was vooraf vooral bang dat ze iets zou vergeten of dat niet de juiste prothese of liner klaar zou liggen.
Samen met haar behandelteam bij De Hoogstraat Orthopedietechniek keek Rikst naar wat ze tijdens de verschillende onderdelen nodig had. Voor het hardlopen gebruikt ze een sportblade. Voor deze langere afstand koos ze voor een flexibelere blade, zodat deze wat meer meeveert en prettiger is tijdens het lopen. Haar beweegtrainer Frank dacht mee over onder andere welke sportblade, maat en hardheid het meest geschikt waren. Ook haar instrumentmaker Rachel was enthousiast en dacht met haar mee over haar prothesen tijdens deze uitdaging.
Tijdens het fietsen gebruikte Rikst haar dagelijkse beenprothese. “Mijn Navii protheseknie beweegt goed mee tijdens het fietsen en herkent de fietsstand heel snel. Dat helpt ook bij de wissel naar het fietsen.”
Het zwaarste onderdeel als laatste
Vooraf zag Rikst vooral op tegen het hardlopen. Niet alleen omdat dit haar veel energie kost, maar ook omdat de vijf kilometer pas na het zwemmen en fietsen kwam. Tijdens de triatlon bleek die inschatting terecht. Het zwemmen en fietsen gingen goed, maar Rikst merkte dat ze bij deze eerste twee onderdelen eigenlijk te hard was gegaan. Daardoor begon ze vermoeider dan gepland aan het hardlopen. “Toen dacht ik: shit, nu moet ik nog gaan hardlopen.” Ondanks de vermoeidheid zette ze door en wist ze ook de vijf kilometer hardlopen te volbrengen.
“Ik was echt bizar blij”
Na het laatste onderdeel kwam de finish eindelijk in zicht. Daar viel alles waarvoor Rikst de afgelopen maanden had getraind op zijn plek. Van nog geen kilometer kunnen hardlopen tot vijf kilometer lopen ná het zwemmen en fietsen. “Ik was echt bizar blij dat ik het gewoon had gehaald. Ik heb hier zo lang naartoe getraind. Het moment dat het dan gewoon lukt, is zo fijn.”
Laat je niet tegenhouden
Hoewel Rikst maandenlang hard voor de triatlon had getraind, vond ze het vooraf best spannend of het haar zou lukken. “Ik was toen ik dit plan bedacht eigenlijk wel een beetje bang. Ik dacht: gaat dit wel lukken? Waarom heb ik dit nou weer bedacht?” Dat maakte het gevoel na de finish alleen maar mooier. Haar boodschap aan andere mensen met een beenprothese die zelf een sportieve uitdaging willen aangaan, is dan ook duidelijk: “Laat je vooral nooit tegenhouden door iets.”
En de volgende uitdaging? Die heeft Rikst nog niet concreet gepland. Maar één ding schoot na de finish al wel door haar hoofd: volgend jaar misschien nog een keer. En dan nóg sneller. Voor nu overheerst vooral de trots: die eerste 1/8 triatlon is binnen!
Ook interessant
Het verhaal van Rikst